Na een kwartiertje sprong A3 opeens op van de bank en riep dat ze spoorslag terug moest naar huis. We spreken vooraf duidelijk af hoe we de bezigheden verdelen. Ik rijd en A3 zorgt voor de voeding. Ik wil op de fiets nog wel een stokbroodje gaan halen of een vis te vangen voor de BBQ maar daar blijft het bij.Ook zorgt zij voor de kas en daar hoort dan natuurlijk ook de bewaking van de centjes bij en daar zat nu de kneep. Haar bankpasje lag thuis op tafel en het apparaatje waarmee ze via internet bankzaken kan regelen zou er naast liggen. Bij Prinsenbeek gedraaid en na een uurtje reden we weer de afslag Prinsenbeek voorbij. Zaterdagavond, er is weinig verkeer op de weg en via Antwerpen en rond Brussel. We verlieten na Brussel de A7 richting Mons en zochten een plaatsje om te overnachten. Midden in een wat vlak landschap zagen we iets dat op een Hooge mast leek. Eigenlijk niet een mast als een hoogspanningsmast het leek meer op een betonnen kolom die op een soort poort leek te staan. Hoe dichterbij we kwamen hoe meer we ons afvroegen wat dit toch zou zijn. De kolom bleek niet op de poort te staan. De poort stond onder aan een glooiing en de kolom een kleine 1,5 kilometer verder op. We parkeerde onze auto op een parkeerplaats vlakbij die poort waar nog een camper stond. Het was ondertussen al schemerig geworden en de man van de andere camper keek even om het hoekje. We staken onze hand op en beduiden dat wij ook hier zouden overnachten. Al snel sloten we de gordijnen en zochten op de kaart wat dit wel voor een bouwwerk kon zijn . Gelukkig vonden we onder de bedbank nog een tas met kaarten want met een TomTom weet je bijna niet meer waar je zit. De moderne manier van verdwalen wordt er wel eens gezegd. Het bleek dat we aangeland waren bij het hellend vlak van Ronquières. Een scheepslift in een van de oudste kanalen van België. Je werd daar d.m.v. een bak op rails over een lengte van 1432 meter 67 meter hoger gebracht waar het kanaal weer verder gaat. Het was een prachtig gezicht deze bak te zien met daarin de schepen in het water. Het geheel, schip en de bak water wegen 5500 ton. Het geheel wordt omhoog getrokken met behulp van een contragewicht dat onder het vlak loopt.
De volgende dag reden we verder Frankrijk in. Via Valanciennes en Amiens reden we richting de kust. Het weer was prima, zo rond de 22 graden en het zag er niet naar uit dat we regen konden verwachten. Wel moesten we op zoek naar verloopringen om LPG te kunnen tanken. In Belgie hadden we de avond tevoren al een verloop gekocht die we daar nodig hadden. Maar geheel onvoorbereid op een rit naar Frankrijk bleek het dat je daar weer een ander verloop moest aanschaffen. Leve het verenigt Europa. Die zondag reden we omstreeks 16.00h Le Treport binnen. En klein maar leuk plaatsje aan Het Kanaal. Hier vonden in het stadje een camping aan de rand van de bebouwing. Van de receptie mochten we zelf uitkiezen waar we gingen staan op het veld voor campers. Toen we bij het veld aan kwamen stond er tussen alle witte blinkende plastic globetrotters een glanzende Dusseldorfer. Natuurlijk gingen we daar naast staan Hij had ook nog een Nederlands kenteken en ik vroeg mij af of het soms ook een Dubbelluchtlid zou zijn. Men hoorde aan het motorgeluid dat er een Mercedes het veld op reed en na een paar tellen stonden we naast onze camper handen te schudden. Het waren nota bene onze 'buren' van het clubweekend in Zeeland enkele jaren geleden. We zijn op deze camping een paar dagen gebleven. We hadden onze fietsen bij ons dus konden we gemakkelijk eens in het stadje en langs het strand gaan kijken. We waren zelf nooit in deze omgeving geweest. Maandagmiddag vertrokken we weer en reden langs de kust naar het zuidwesten. Verscheidene mooie plaatsjes hebben we langs de kust bezocht . Het bleek dat toen we daar waren, het 2 dagen was na de officiële herdenking van de landing op de Franse kust. Overal hingen er vlaggen en reden er oude legervoertuigen rond. Er waren op zaterdag en zondag heel wat hoogwaardigheidsbekleders geweest bij de herdenkingsplaatsen als o.a. Omaha Beach en Utah Beach, Alle parkeerplaatsen bij herdenkingsplaatsen stonden nog vol met campers. We bezochten een van deze plaatsen en kwamen onder de indruk van hetgeen hier op 6 Juni 1944 had afgespeeld.
We reden verder in westelijke richting en kwamen in Sainte-Mère-Eglise. Er staat nu nog steeds een museum gewijd aan de parachutisten. Ook hangt er aan de kerk een parachutistenpop. Dit is een gedenkteken voor de parachutisten en voor de parachutist John Steele die met zijn parachute aan de toren bleef hangen. Daarbij is hij onder vuur genomen door de Duitsers en in zijn voet geraakt. Hij heeft het overleefd door zich dood te houden. Eea is ook te zien in de speelfilm "The longest day" waarin de acteur Red Buttons de rol van John Steele speelde.
Hier bemerkten we voor het eerst dat er wat mis was met het gasstel. Bij het aansteken van het gasstel gaf de brander een plof en floepte de vlam meteen weer uit. Na nogmaals proberen ontstak de brander zich normaal en kookten we water voor een kopje koffie op een parkeerplaats. Dit herhaalde zich ’s avonds weer toen A3 het gas ontstak om wat eten klaar te maken. Ook dacht ze gas te ruiken nadat ze de pitten had uitgedraaid. Dan wordt het toch serieus om er naar te kijken. Ik maakte een sopje van wat afwaszeep en controleerde alle verbindingen binnen de camper. Op geen enkele manier kon ik een lek ontdekken en vermoedde dat het gas was uitgewaaid juist voor A3 de knop uitdraaide. Voor de zekerheid raadde ik haar aan de hoofdafsluiter in de camper dicht te zetten. Je weet maar nooit wat er mis kan zijn. De volgende morgen voor het bakken van een eitje werd wilden we weer het gas aansteken toen er na het opendraaien van de hoofdkraan een geluid hoorbaar was alsof de leiding volliep met gas. Dit moest niet mogelijk zijn, dan was er dus tijdens de nacht na het sluiten van de hoofdkraan gas uit de leiding ontsnapt. Weer toog ik aan de slag met zeepsop en (poeder)kwast. En weer kon ik geen lekje, hoe klein ook ontdekken. Het raadsel bleef bestaan. Ik draaide het gasstel open en hoorbaar liep het gas eruit maar bij het aansteken was er niets bijzonders te ontdekken. Weer de kraan afgesloten voor we op weg gingen en we besloten naar het zuidwesten te rijden. Daar kwamen we uit tegenover het Engelse eiland Jersey wat vlakbij de Franse kust ligt. Daar stonden we op een camping waar niets te beleven viel. Er was een gloednieuw, klein dorpje in de buurt wat helemaal verlaten was. Het was een echt vakantie dorp waar nu nog niemand te bekennen was. De bakker en de slager waren dan ook gesloten. Bij een kleine supermarkt konden we nog wat kopen maar dat was ook alles. We verbleven daar 2 dagen, mede omdat A3 zich niet helemaal fit voelde. Na een dag rust en kalm aan doen was ze zo weer op de been. Een nieuw medicijn bleek de oorzaak te zijn van haar onpasselijkheid. Nadat ze daarmee stopte bleek het leed snel geleden. Ook op die camping hadden we steeds weer problemen met het gas,. Rare ploffen voor het brandde en we bleven steeds weer gas ruiken. Dit draagt niet bij aan een goede vakantie stemming.
Het is zaterdagmiddag 6 juni 2009.
We hebben vandaag in een historische brandweerauto optocht meegereden in Nieuwpoort Z-H. Het was een prachtige dag met goed weer. Veel lachende gezichten langs de route, het was lijkt een goed begin te worden van de vakantie.
We rijden nu richting Sliedrecht om nog even een tas met etenswaar op te halen omdat we vandaag gereden hebben zonder de koelkast aan te hebben gedaan. Na 10 minuten zijn we op weg richting Brabant. We hebben het plan opgevat om langs de Maas te gaan fietsen vissen of te luieren. Maar hoe dichter we bij Dordrecht komen hoe donkerder de lucht wordt. De bekende uitdrukking ”hoe dichter bij Dordt hoe rotter het wordt” lijkt weer eens op te gaan. Nu weet ik wel dat dit niet op de bevolking van Dordrecht slaat noch op de plaats als zodanig maar het blijkt te komen van vroeger tijden toen alle goederen via Dordrecht verhandeld dienden te worden en zeker in die dagen kon het nog wel eens wat langer duren voor het fruit uit de Betuwe op het eiland van Dordt aankwam. Zo zijn er nog wel een paar verklaringen te noemen maar ik houd het nu op het weer. Voor we de A16 opreden begon het al te regenen. Jammer na zo’n mooie dag nu een avond met regen. We hadden er echt geen zin in. De Moerdijkbrug werd door de Mercedes moeiteloos genomen en we besloten maar om niet links af te slaan richting Geertruidenberg waar een dreigende donkere lucht boven hing maar om naar het zuiden door te rijden. We hadden al een paar donkere weken achter de rug na het ziekbed en overlijden van Opa Klaas. We waren echt toe aan wat zon en reden dan ook door richting Breda, de onbekende bestemming tegemoet.
