Op dinsdag vertrokken we weer en we wilden niet via de snelweg naar de Veluwe maar ‘binnendoor’, tussen Lek en Waal . Na een uurtje waren we er wel achter dat dit rijden door dorpjes in de Betuwe gepaard gaat met veel, zeer veel verkeersdrempels.Ik vermoed dat weinig verkeersdeskundigen ooit in een camper rijden. Als je op een weg rijdt waar je 50 km per uur mag rijden zou je een drempel moeten kunnen passeren met 40-50 km per uur is mijn idee.
Echter 20 km was soms ook niet te doen. Waarom wordt er als verkeersremmende maatregel geen slalom aangebracht. Dan blijft alles in ieder geval gewoon op het plek staan waar je het hebt neergezet en blijven schokbrekers in een goede conditie.
Maar goed, na een uurtje of anderhalf reden we via de brug bij Rhenen over de rivier de richting van de Veluwe op. Door de Gelderse vallei die prachtig in bloei stond op dat moment. We besloten om naar een camping in Otterlo te rijden en zouden daar vandaan uitstapjes maken naar de Hooge Veluwe. Het werd camping “De Bosrand”aan de Arnhemse weg.
Na de volgende morgen eerst boodschappen te hebben ingeslagen bij een plaatselijke supermarkt zijn we via de Veluwe vertrokken naar Overijssel. Een neef woont in Harderberg en zijn vrouw was die dag jarig. Ze waren het vorig jaar bij ons in Praag op visite geweest en gekscherend hadden we gezegd dat we dit jaar bij hun op de koffie zouden komen. Natuurlijk hadden zij er geen erg meer in gehad en tijdens de voorbereidingen voor deze vakantie kwamen we er achter dat Karin juist die dag jarig was. Via haar schoonmoeder kwamen we er achter dat ze die dag thuis zou zijn. Je weet het nooit met verpleegsters. Die hebben altijd tijd te kort in het ziekenhuis dus we wilden zeker zijn dat ze thuis was.
We reden met de brandweerwagen door de nieuwbouwwijk en omdat de straatnaam niet zo duidelijk was reden we een straat te ver. Nu gebeurde het dat juist op dat moment Karin met een buurvrouw stond te kletsen en die zag, achter Karin langs, de brandweerwagen door de straat rijden. ‘Wat zou er aan de hand zijn’ vroeg ze geschrokken aan Karin ‘want er rijdt een brandweerwagen door de straat’. Karin reageerde wat nuchter. Die herinnerden ons gesprek en zei dat ze dacht dat wij het wel zouden zijn. Met veel moeite konden we verder op in de wijk draaien en zo reden we dan even later toch bij Karin de straat in. ‘Zie je wel’ zei ze tot haar buurvrouw, ‘ik dacht wel dat Leen het was met zijn brandweerwagen.’
Als of dat hij daar alle dagen door de straat rijdt!
Na de volgende morgen eerst boodschappen te hebben ingeslagen bij een plaatselijke supermarkt zijn we via de Veluwe vertrokken naar Overijssel. Een neef woont in Harderberg en zijn vrouw was die dag jarig. Ze waren het vorig jaar bij ons in Praag op visite geweest en gekscherend hadden we gezegd dat we dit jaar bij hun op de koffie zouden komen. Natuurlijk hadden zij er geen erg meer in gehad en tijdens de voorbereidingen voor deze vakantie kwamen we er achter dat Karin juist die dag jarig was. Via haar schoonmoeder kwamen we er achter dat ze die dag thuis zou zijn. Je weet het nooit met verpleegsters. Die hebben altijd tijd te kort in het ziekenhuis dus we wilden zeker zijn dat ze thuis was.
We reden met de brandweerwagen door de nieuwbouwwijk en omdat de straatnaam niet zo duidelijk was reden we een straat te ver. Nu gebeurde het dat juist op dat moment Karin met een buurvrouw stond te kletsen en die zag, achter Karin langs, de brandweerwagen door de straat rijden. ‘Wat zou er aan de hand zijn’ vroeg ze geschrokken aan Karin ‘want er rijdt een brandweerwagen door de straat’. Karin reageerde wat nuchter. Die herinnerden ons gesprek en zei dat ze dacht dat wij het wel zouden zijn. Met veel moeite konden we verder op in de wijk draaien en zo reden we dan even later toch bij Karin de straat in. ‘Zie je wel’ zei ze tot haar buurvrouw, ‘ik dacht wel dat Leen het was met zijn brandweerwagen.’
Als of dat hij daar alle dagen door de straat rijdt!
Zaterdagmorgen was het dan zover. We stonden gepakt en bezakt klaar om weer een vakantie in eigen land door te brengen. Waar de reis deze keer naar toe zou gaan was maanden van de voren reeds afgesproken. Adrie vertelde ons eens dat ze nog nooit een hunebed gezien had. Ze was vergeten dat we met de kinderen halverwege de jaren 80 een keer met ons allen in zo’n hunebed hadden gezeten. Tijd dus om ons opnieuw naar Drenthe te begeven.
We hadden de fietsen meegenomen en zouden de eerste stop hebben in de buurt van de Hooge Veluwe.
Ooit waren we daar eens met de auto doorheen gereden maar nu zouden we het per fiets gaan doen. Enkele maanden geleden waren we nog langs de ingang van het park gereden. We waren op weg naar een clubweekend van Dubbellucht in Schaarsbergen. TomTom had ons verkeerd gestuurd en zo was het idee ontstaan om eens met de camper daar in de buurt op een camping te gaan staan en enkele dagen te gaan fietsen in het park.
Maar toch reden we eerst langs de Hollandsche IJssel en kwamen uit in IJsselstein. Daar vonden we een leuke camping direct aan het water gelegen waar we eens flink gingen luieren. Want wat is er nu leuker dan doen waar je zelf zin in hebt en niet te doen waar je geen zin in hebt om te doen. We hadden eten bij ons voor de eerste 3- 4 dagen en ook voor visaas was gezorgd. Het was prachtig weer en er voeren talloze bootjes over het riviertje. ’s Avonds werd het stiller en kon er rustig gevist worden zonder dat je steeds wakker schrikt van het getuf van een pleziervaartuigje. We hebben daar een paar heerlijke dagen gehad. In het dorp de benodigde banden voor de fiets wezen kopen wand de eerste banden van Leen zijn fiets waren al 29 jaar oud en waren tot het canvas versleten.
