Een telefoontje naar onze dochter die voor ons even op internet het adres opzocht en we konden zo op de koffie komen. Natuurlijk belden we niet vooraf op maar reden met toeters en bellen aan bij de familie het erf op. Na enkele seconden vloog reeds de voordeur open en een verschrikte vrouw keek om het hoekje. "Ja hoor" zei Adrie "dat is ze, ze is nog geen haar veranderd". We hadden ons namelijk afgevraagd of men ons en wij hun zouden herkennen. De laatste keer dat we elkaar hadden gezien was 1976 tijdens een open dag op de kazerne in Steenwijk.
Op mijn vraag of hier de familie Halderman woonde en of zij soms Bernadette was werd posstief geantwoord en toen we ons bekend maakten, niet als brandweerlui maar als Adie en Leen klonk weer haar herkenbare lach en verdween de verschrikte uitdrukking van haar gezicht.
Rob was op dat moment niet thuis maar onderweg van Haarlem naar Drenthe zodat we alle tijd vonden om eerst een kop koffie te drinken en elkaar bij te praten. Die avond hebben we heerlijk gegeten bij Rob en Bernadette en 's avonds nog een heerlijke borrel gedronken. We hebben elkaar onze wederzijdse belevenissen verteld onder het genot van een borrel. Rob had de smaak van Jagenmeister nog niet vergeten. Dat was de borrel tijdens onze diensttijd. De camper kon 's nachts naast het huis staan. En zo konden we de volgende morgen nog gezamelijk ontbijten.
We spraken nog af om regelmatig contact te onderhouden. Iets wat we later in dit jaar nog deden. Er woont nog een vroegere dienstkameraad van ons in de Alblasserwaard die mij uitnodigde om tussen Kerst en Oud en Nieuw weer eens bij te komen kletsen. Zonder dat Johan het wist sprak ik met zijn vrouw af dat we dan ook Rob en Bernadette zouden uitnodigen. Die waren dat weekend aan het werk in Haarlem. Met hun vrachtwagen waar ook een gedeelte gebruikt werd als camper reden we die avond in december het erf op bij Johan. Voorop de brandweerwagen met sirene en zwaailampen en daarachter de luid claxonerende DAF van Rob. Het werd een hele leuke avond mede omdat we niet naar huis reden maar in de camper blen slapen ;-)
Na ons bezoek aan Rob zijn we naar Finsterwolde gereden en hebben daar een nacht op een camping gestaan aan de rand van De Blauwe stad. Een leuke avond gehad met onze zwager Henk en bij Corry waarna we richting Friesland zijn gereden.
Daar hebben we nog enkele dagen op een camping gestaan dat gelegens lag aan een kanaal met jachthaven. We hebben op die camping nog een paar dagen gevist en geluierd waarna we terug zijn gereden via de Afsluitdijk door Noord Holland naar het zuiden.
Omdat het weer wat minder werd en we nog wat aan de brandweerwagen moesten doen besloten we die dag om direct door te rijden naar huis. Om 2 uur reden we via de oostkant zonder file naar de A2 richting verkeersknooppunt Ouderijn. Daar werden we ingehaald door een rode Mercedes 190, personenauto die hard toeterde en gebaarden dat we naar rechts moesten. Nu kwam daar juist een rijbaan bij vanuit richting Den Haag en het was daarom dat ik maar terug zwaaide en gebaarden dat als men ons wat te traag vond ons via internet moesten opsporen. We hebben achter een raampje een oud lidmaatschapkaartje staan van Dubbellucht en hielden dat omhoog. We besteden aan dit voorval geen aandacht meer tot we enkele weken later via het bestuur van de club benaderd werden met de vraag of we soms zin hadden in een interview en fotosessie voor het weekblad Elsevier. We waren op dat moment in Tsjechie en via email met de verslaggeefster werd een afspraak gemaakt. (zie ook -Elsevier interview-)
Die vakantie hebben we de laatste dagen besteed om de auto weer eens grondig na te zien. Olie ververst, remvloeistof ververst en de banden daar waar nodig weer op spanning gebracht. Het werd tijd om weer eens echt de auto op te knappen Roest stak de kop op en door het verblijf werd er niet alles aan gedaan om dit op te knappen. We maakten plannen om na het clubweekend eind 2009 door te rijden naar CZ om in de winter daar de wagen goed onderhanden te nemen Daar hadden we meer vrije tijd dan in Holland.
Het was een leuke vakantie geweest al zat het weer de laatste dagen niet echt mee.
L1&A3
Hier zijn we enkele dagen gebleven voor we doorreden naar Hooghalen. Daar moest een vroegere dienstkameraad wonen. Enkele jaren geleden had hij eens opgebeld nadat hij in de schuur een oud telefoonboek had gevonden waarin Hardinxveld-Giessendam stond vermeld. Hij herinnerde zich die plaatsnaam als de plaats waar wij toen woonden. Via een broer kwam hij toen achter ons telefoon nummer en na elkaar even gesproken te hebben beloofden we om eens een keer langs te komen. Nu was dit de uitgelezen kans om die belofte na te komen. Wij hadden alle tijd aan ons zelf. Nu eens afwachten of ook hij tijd kan vrijmaken.
Een telefoontje naar onze dochter die voor ons even op internet het adres opzocht en we konden zo op de koffie komen. Natuurlijk belden we niet vooraf op maar reden met toeters en bellen aan bij de familie het erf op. Na enkele seconden vloog reeds de voordeur open en een verschrikte vrouw keek om het hoekje. "Ja hoor" zei Adrie "dat is ze, ze is nog geen haar veranderd". We hadden ons namelijk afgevraagd of men ons en wij hun zouden herkennen. De laatste keer dat we elkaar hadden gezien was 1976 tijdens een open dag op de kazerne in Steenwijk. Hier zijn we enkele dagen gebleven voor we doorreden naar Hooghalen. Daar moest een vroegere dienstkameraad wonen. Enkele jaren geleden had hij eens opgebeld nadat hij in de schuur een oud telefoonboek had gevonden waarin Hardinxveld-Giessendam stond vermeld. Hij herinnerde zich die plaatsnaam als de plaats waar wij toen woonden. Via een broer kwam hij toen achter ons telefoon nummer en na elkaar even gesproken te hebben beloofden we om eens een keer langs te komen. Nu was dit de uitgelezen kans om die belofte na te komen. Wij hadden alle tijd aan ons zelf. Nu eens afwachten of ook hij tijd kan vrijmaken.
