Het is zondag 03-07-2011.
We zijn afgelopen vrijdag per vliegtuig aangekomen. We vertrokken om 07.30 van huis en zijn per spoor naar Eindhoven gereisd. € 29,- voor een vlucht naar Praag maar dit houdt dan wel in dat er vanaf Eindhoven wordt gevlogen. We wilden dit eens proberen en kijken hoe lang je er over doet met openbaar vervoer in NL en ook in CZ. We hebben het geweten, ’s avonds om 20.30h stonden we druipend van de regen onder aan de trap in Blovice. De vakantie was begonnen. We hadden na de treinreis Dordt naar Eindhoven, de vlucht naar Praag, bus van vliegveld naar de eerste metrohalte, metro richting centrum Praag, overstappen metro in Praag naar een volgende metro die ons naar het station bracht, de trein naar Kladno, eenmaal overgestapt stranden we in de middle of nowhere, en dan is het lopen naar het station. De bouw van een viaduct had vertraging, busvervoer, van Rokycany een treinreis naar Plzen en daar voor de laatste maal overstappen naar Blovice. En daar stortregende het tot en met zondagmorgen. Toen leek het wat lichter te worden en op de buienrader kon je zien dat het droger werd richting het zuidwesten. We moesten nog even langs een collega, even een pakketje Hollandse kaas afgeven. Die bleek op visite te zijn bij zijn moeder in een naburig dorpje dus reden we daar direct maar langs.
Gelukkig regende het niet meer en na een stoot op de claxon verscheen de familie voor het huis. Nu was het de dag van de heilige Cyrillus en Methodus en dan wordt er in CZ speciale cake en koeken gebakken. We konden dus niet vertrekken voordat we volgestopt waren met kolace, cake en sandwiches. Nu woont er ook een andere collega in dit dorp en nadat we wegreden reden kregen we al snel een telefoontje. Het was geen pas om langs zijn huis te rijden, we moesten keren en een kop koffie halen. Dit kopje koffie liep uit op een complete maaltijd met soep en snitsels maar ook met pakken kolace.
Zo reden we dan toch na een uurtje het dorp uit op weg naar Nederland. De brandweerwagen was nu bijna 2 jaar in Tsjechië geweest en moest naar NL terug om APK te laten keuren. Ook moesten we rond eind Juli, begin Augustus daar zijn omdat we opa en oma zouden worden van een tweeling.
We reden die dag onder een bewolkte hemel naar Duitsland, het was niet druk op de wegen en de temperatuur was zo rond de 20 C.
We kwamen om 16.00h aan bij camping Lutter in Wackersdorf. Een prachtige camping aan en tussen een aantal meren. Hier wilden we water laden om door Dld heen te reizen. In CZ moesten we, wilden we goed en veilig drinkwater hebben een nieuwe slang kopen van zo’n 40 meter of water uit de pomp, dus grondwater laden. Nu had ik het geld uit gegeven aan een platte oprolbare slang van 15m die weinig plaats in neemt en niet steeds dubbel schiet bij warm weer. Het was een flop, die platte slang bleek een slang voor in de tuin te wezen. Om de 20 cm zat er een gaatje in de slang zodat er een fontein ontstond om bloemen en planten van water te voorzien. We hebben de tank vol gekregen met water maar niet voor het donker was. Ik durfde de slang niet nog eens bij daglicht open te draaien. Het blijft een mooi verhaal dat nadien nog veel keer is verteld.
De volgende dag scheen er zowaar weer de zon en er dreven mooie stapelwolken in de verte toen we op weg gingen richting Nurnberg. We besloten om via de autobahn eerst wat kilometers af te leggen om dan richting Rottenberg te rijden. Dit moest een mooi oud plaatsje zijn waar veel te bekijken is. We zijn dan ook maar even in het stadje geweest. Het was er beredruk, er stonden lange files bij een poort waar door je het stadje in kon. We hadden hier graag een paar dagen gebleven maar een camping bleek onder in het dal van de Tauber te liggen en het trok ons niet zo aan om bergop naar het stadje te fietsen. Opeens reden we onder in het dal langs het riviertje. Een prachtig dal waarin we op zoek gingen naar een camping. Bij het plaatsje Bettwar was de weg afgesloten en werden we een richting ingestuurd die ons niet aanstond. We hadden via TomTom een camping op het ook die juist de andere kant op lag. Via wat kleine weggetjes kwamen we bij een haarspeldbocht waar een stijgingspercentage was aangegeven van 20%. Vol goede moet reden we verder, het kon ook niet anders want er keren was ten ene male onmogelijk. In de eerste versnelling met een gangetje van 5-8 km/uur begonnen we aan de klim waar geen eind aan leek te komen. In werkelijkheid was het niet meer dan 800 meter zagen we later op de kaart. We slaakten een zucht van verlichting toen we in het dorpje op de heuvel aan kwamen. Je moest er niet aan denken wat er zou moeten gebeuren als we een tegenligger zouden zijn tegengekomen. Het werd die morgen een pracht trip door en langs het dal van de Tauber tot we aan kwamen in Bad Mergentheim waar we een camping vonden. Hier zijn we een paar dagen gebleven. Het is een mooi stadje met een kuuroord waar we heerlijk onze nieuwe electrische fietsen konden uit proberen. Even leken we een probleem te hebben toen we beiden opmerkten dat in een bocht de fietsen over de banden leken te rollen. Maar na de banden weer flink hard te hebben op gepomp was er geen vuiltje meer aan de lucht.
Via Wertheim waar we in 2002 hadden overnacht kwamen we uit bij de Main. Via de autobahn zijn we in een paar uur doorgereden naar de Rijn bij Wiebaden. Langs de Rijn juist voorbij de Lorelei vonden we een hele leuke camping waar we een aantal dagen verbleven om langs de rijn te fietsen, stadjes te bekijken, te lezen en heerlijk onder de bomen te liggen luieren. De broodjes werden ’s morgens om 07.00h in een mandje afgeleverd bij de auto.
Via Koblenz reden we drie dagen later toch nog even in de richting van het Westerwald. We hadden afgelopen winter genoten en gelachen om de ‘Die Ludolfs - Vier Brüder auf dem Schrottplatz’ dat werd uitgezonden op Dmax en Discovery. Nu wisten we dat de autosloperij in Dernbach is in het Westerwald. Nooit hebben ze er bij verteld dat er 2x Dernbach is op ca 25 km van elkaar. Prompt zaten wij in het verkeerde dorp. Toch zijn we even wezen kijken bij het museum van Mani, bij de oude klassikers voor de poort die nimmer meer geopend zal worden door Gunther. Hij is begin 2011 overleden.
Nadien zijn we doorgereden via Venlo.naar Blitterswijk aan de Maas. We hebben daar nog het weekend over gestaan bij ‘ Tante Jet’ een echte watersport camping waar zondag half Brabant en Limburg met waterscooters en speedboten rondjes draaien. Wij zijn daar met de pont de Maas overgestoken naar De Maasduinen een mooi natuurgebied tussen Maas en de grens met Duitsland waar je naar hartelust kon fietsen. Zondagavond kregen we nog visite van een broer met zijn gezin voorzien van vriendjes en vriendinnetjes die daar op ca 25 km een huisje had gehuurd.
Op maandag zijn we nog bij De Wit in Schijndel langs geweest. We dachten dat deze camping winkel wel los tentdoek zou verkopen maar die konden ons door verwijzen naar een naburig dorp waar we een stuk doek kochten om de luifelzijwand wat aan te passen.
Die middag reden we door naar het Acquoy waar we een camping wisten op een zorgboerderij waar we de laatse jaren de vakantie lijken te beginnen of te beeindigen. We kregen die zelfde avond nog visite van onze zoon en schoondochter. De volgende dag heb ik nog een aantal uren aan de vaart gezeten om te proberen een aantal vissen te verschalken voor de BBQ van die avond met onze dochter en haar vriend. Zij zouden vlees meebrengen en wat groenten, Maar rond 15.00h kregen we een telefoontje dat we beter de BBQ konden aflasten en maar te gaan wokken in Leerdam. De buienradar voorspelden hevige regenval met onweer vanaf 19.00h. Het kwam op de minuut af uit,. Voor we om 19.30h aan tafel zaten zaten we midden in het noodweer dat tot ’s avond elf uur duurde. De volgende morgen zijn we vertrokken naar huis, er stond rondom de wagen water en de vooruitzichten waren niet best.
’s Middags was de auto uitgepakt en stond de wasmachine aan.
De vakantie was ten einde, ik ben op maandag vertrokken naar CZ maar een week later al weer terug gekomen als opa van een gezonde tweeling.
Een pracht einde van de vakantie !
L1&A3
