Het was een prachtige dag. Het weer werkte mee en het team van Letiny drong door tot in de finale.
Ik heb met verbazing staan kijken hoe die mannen zich serieus voorbereiden op de finale.
Ik denk dat in Nederland de brandweerlui op een breder vlak zijn opgeleid. Zeker wat betreft op het gebied van het redden van slachtoffers en het bevrijden van beknelt geraakte verkeersslachtoffers.
Maar van de fanatieke inzet van deze vrijwilligers kan menig Nederlandse brandweerman een voorbeeld nemen.
Vrijwillige brandweer in Letiny betekend veel vrije tijd in je liefhebberij steken.
Als ik dan op de usenet nieuwsgroep nl.hulpdiensten.brandweer. die soms eindeloze discussies lees over reistijden en vergoedingen, over personeels verloop en over het niet kunnen krijgen van personeel dan is mijn mening dat die verwenden Hollanders eens op een regionale brandweerwedstrijd in Tsjechië moeten gaan kijken.
Wel ben ik er van overtuigd geraakt dat in Holland de hulpdiensten hun zaakjes beter voor elkaar hebben dan daar achter het voormalige ijzeren gordijn. Vergeet niet 1991 jaar geleden was het nog een communistisch land waar de mensen geen mening hadden en waar van boven af gezegd werd hoe het geregeld moest worden. Eenheidsworst. Dorp met een inwonertal van tussen de 250 en 1000 personen? Dan deze brandweerwagen! Niks niet discussiëren over industrie of verkeerswegen, graag of niet. En de auto gaat gewoon nog steeds mee. Bij ons in het dorp, las ik bij terugkeer van vakantie in de plaatselijke krant, is een nieuwe brandweerwagen aangekocht. De oude was immers al 18 jaar oud!! Natuurlijk wordt de oude verkocht aan het bedrijfsleven. Hij is nog te goed om naar een voormalig Oostblokland gestuurd te worden.
Onze ‘oude’ Mercedes, afgekeurd in 1986 na 19 jaar dienst, stond daar omgebouwd tot camper naast een in bedrijf zijnde brandweerwagen uit 1952 en de bemanning was zich aan het voorbereiden op de finale.
En ze wonnen die dag want ondanks het vele Hollandse bier, waren zij de snelste. 1 minuut 37 als ik het goed heb onthouden.
Er werd die avond menig pilsje achterover geslagen in het café bij het zwembad. Door schade wijs geworden heeft de waardin ’s avonds de afvalbakken buiten gezet. 4 jaar geleden werden de regionale kampioenschappen ook in Letiny bij dit plaatselijke zwembad gehouden en in de vroege uurtjes brandde het café uit. Waarschijnlijk als gevolg van een sigarettenpeuk in een van de afvalbakken. Het hele café brandde die nacht uit omdat geen van de brandweerlieden in staat was aan de oproep gehoor te geven. Twee man waren er komen opdagen bij de kazerne maar geen van beide kon de wagen vinden, deze was enkele uren daarvoor achter gelaten naast het café.
Drie maanden later werd het nieuwe café, herbouwd door alleen de leden van de brandweer van Letiny, weer ingewijd met bier en terug gegeven aan de waardin.
Na enkele dagen vertrokken we weer richting het westen. Vol plezierige herinneringen en uitgeleiden gedaan door het gehele korps. Met de uitnodiging op zak om nogmaals terug te komen en enkele leden van ons plaatselijke korps uit te nodigen als gasten mee te doen op een volgend festijn lieten we vele nieuwe vrienden achter. Het was een onvergetelijke ervaring geweest. We hadden beide erg genoten van het gastvrije onthaal in Tsjechië. Adrie had vele nieuwe recepten van cake en gebak opgeschreven en ik had in de laatste dagen openstaande zakelijke punten afgehandeld. We passeerden de grens weer bij Waidhaus onder een onbewolkte hemel. Maar er zou een front onderweg zijn vanuit het zuiden en men waarschuwden ons al bij vertrek om niet te laat een camping op te zoeken.
We waren amper een uur in Duitsland toen de lucht dichttrok. Donkere wolken achtervolgden ons en Adrie zocht op de kaart naar een camping die niet te ver van de autobahn moest liggen. Bij het plaatsje Thumfenreuth moest een camping zijn. Het lag wel wat verder van de autobahn verwijdert maar we durfden niet verder te rijden en besloten daarom maar hier de autobahn te verlaten en op zoek te gaan.
We haalden de camping niet want in een dorpje ervoor barste het onweer los. We hadden juist de auto geparkeerd in het dorp, naast de kerk op de top van een heuvel. Tussen de huizen door zag je voor de regen uit een gigantische stofwolk aankomen. Voor de onweersbui uit werden de velden en bomen geteisterd door een hevig storm. Nadat de bui was overgedreven vervolgden we onze weg.Gigantisch veel takken waren van de bomen gerukt en hele bomen versperden ons de weg naar de camping. Na vele omwegen en uren later kwamen we bij de camping aan. Daar bleek de eigenaar een kei te zijn in het bereiden van bratwurst. Onder het genot van een plaatselijk bier vertelden we de eigenaar wat voor schade we onderweg naar de camping tegengekomen waren. Toen we de volgende morgen bij het ontbijt de krant lazen bleek er in Berlijn 7 doden door dit noodweer te betreuren waren.
Na een heerlijk ontbijt zijn we de volgende morgen vroeg vertrokken richting Kassel. De hitte was over, witte wolken zeilden langs een blauwe hemel. We hadden de tijd aan ons zelf. We reden door en bezochten vele kleine dorpjes. Waar we ook de brandweerauto parkeerden, overal kwamen mensen kijken en vroegen ze of ze even binnen mochten kijken. Onderweg kwamen we weer verschillende heuvels tegen waar de Mercedes met moeite tegen op wist te komen. Nu merk je duidelijk dat het een auto is uit 1967. Heuvel af met een flinke gang, 110 km/h en zo hard als het maar kon tegen de volgende heuvel op. 100-90-80-60-50 ja met 30 km/h haalden we de volgende top. Zware Duitse en Nederlandse vrachtwagens denderden links ons voorbij.
Maar toch was het rijden op de autobahn te verkiezen boven de binnenwegen. Het was benzinestation hoppen die dag. Bijkomend voordeel was wel dat je om de 2 uur stilstaat. Het verplicht rust nemen werd zo niet vergeten.
’s Middags kwamen we in Guxhagen op Campingplatz "Zur Fuldaschleife" terecht. Het leek er op of de camping bewoners waren ingeseind dat we er aan kwamen. Tientallen mensen stonden bij de ingang en keken hun ogen uit toen de brandweer er aan kwam. Op het parkeerterrein voor de poort lieten we de auto staan en lieten ons inschrijven voor een nacht. Terug bij de auto stonden er ook vele kinderen te wachten of de feuerwehr wel echt de camping op zou rijden.
We wilden de volgende dag nog door het Roergebied rijden en de laatste nacht op een reeds bekende camping in de Kesteren in de Betuwe overnachten. We gingen dan ook al vroeg op pad uitgeleide gedaan door de vele bezoekers van de camping. De laatste souvenirs kochten we in de Duitse plaats Soest.
Een mooi stadje waar veel gebouwen waren opgetrokken uit zandsteen waarover een lichte gloed lag als of er koperoxide op de stenen lag.
Rond een uur of drie belde de thuis gebleven zoon ons op om te informeren wanneer hij ons thuis kon verwachten. Hij had het huis met bezemen gekeerd zo als hij het noemde. Resten van het feest dat hij gehouden had tijdens onze vakantie waren niet of nauwelijks meer te bekennen verzekerde hij ons.
Zo kwamen we een dag eerder thuis. We hadden afgesproken om pas zaterdag te arriveren maar nu hij ons verwachte reden we na een korte rustpauze door richting onze vertrouwde stekkie in de Alblasserwaard.
Het was een heerlijke vakantie geweest. Zonder haast en verplichtingen een leuke tijd gehad in Duitsland en Tsjechië.
2003 beloofd een thuiswedstrijd te worden. We hebben vele kennissen verspreidt in Nederland die nog nooit de brandweerwagen anders gezien hebben dan op het web en die we beloofd hebben om eens langs te komen.
We gaan in het voorjaar de route ongeveer plannen, dus familie en kennissen we komen er aan.
Leen en Adrie
